A loita contra a prostatite é un proceso complexo e bastante longo que non permite a automedicación. Dado que esta enfermidade pode levar tanto a patoloxías da función reprodutiva masculina como a disfunción grave doutros órganos e sistemas, todas as medidas para establecer un diagnóstico e determinar a estratexia de tratamento necesaria deben ser realizadas exclusivamente por un urólogo. Como tratar a prostatite para que a enfermidade retroceda o máis rápido posible, e cal é o complexo de medidas terapéuticas?
Diagnóstico de prostatite
Determinar a presenza de prostatite nun paciente normalmente non é difícil para un urólogo, e o obxectivo principal dos procedementos de diagnóstico é determinar a causa e a forma da enfermidade. Algúns tipos de exames poden causar molestias ou dor nos pacientes, pero pasar por certas etapas do diagnóstico clínico é necesario para que o médico tratante recompile información útil:
- Exploración dixital rectal primaria e recollida da secreción prostática para a súa análise para determinar o tipo de enfermidade (formas bacterianas ou infecciosas de prostatite). Se se detecta un patóxeno infeccioso no material biolóxico, realízase unha proba para determinar a sensibilidade da microflora patóxena aos antibióticos co fin de optimizar o conxunto de medidas terapéuticas posteriores.
- Ecografía transabdominal ou transrectal. Precísase segundo sexa necesario para aclarar as características da próstata. A ecografía transabdominal realízase a través da parede abdominal anterior e non causa molestias ao paciente. O exame transrectal da próstata (a través do recto), aínda que moderadamente doloroso, é un procedemento máis informativo, xa que permite determinar non só os parámetros da glándula, senón tamén os seus cambios estruturais.
- Proba de sangue de PSA. Superar o nivel normal (4 ng/ml) de antíxeno específico da próstata no sangue pode indicar procesos patolóxicos na próstata. A determinación dos niveis de PSA debe realizarse non só como parte do diagnóstico da prostatite, senón tamén durante o tratamento da enfermidade para avaliar a eficacia da terapia.
Principais compoñentes terapéuticos e métodos de tratamento da prostatite
A prostatite aguda e a exacerbación da forma crónica desta enfermidade son tratadas segundo esquemas similares. Escollido correctamente, a terapia racional no primeiro caso presupón unha recuperación completa do paciente e, no segundo, leva á súa cura ou a remisión a longo prazo da enfermidade. Só un urólogo pode decidir como tratar a prostatite sen prexudicar a saúde do paciente e conseguir o máximo efecto dos medios e métodos utilizados. O papel do paciente neste proceso é seguir estrictamente todas as instrucións do especialista.
Terapia farmacolóxica
O tratamento con medicamentos é a base de calquera efecto terapéutico sobre focos de inflamación na próstata. A selección dos medicamentos necesarios é realizada por un urólogo en función dos datos de probas de laboratorio e outros exames preliminares. A dirección de acción da terapia farmacolóxica inclúe:
- Reducir o nivel de dor do paciente;
- normalización da circulación sanguínea na próstata e nos órganos adxacentes;
- localización e destrución do axente infeccioso;
- Eliminación de reaccións inflamatorias e conxestión na próstata;
- Estabilización da inmunidade do paciente, rendemento sexual e benestar xeral
A eficacia óptima da terapia farmacolóxica conséguese combinando antibióticos, analxésicos, fármacos antiinflamatorios e hormonais, antidepresivos, microenemas e supositorios nun programa de benestar.
Terapia local
Ao usar varios tipos de fisioterapia no programa de tratamento, conséguese un efecto rexenerador local sobre a próstata e as súas áreas inflamadas:
- fonoforese por ultrasóns;
- hipertermia transrectal de microondas;
- diadinamoforese;
- terapia con láser;
- Masaxe de próstata.
Nótese que a masaxe, a pesar da súa relativa dor, é o medio máis eficaz para combater a prostatite. Grazas a tales procedementos, as secrecións estancadas son eliminadas da próstata, o que mellora a circulación sanguínea nos tecidos afectados e aumenta a eficacia dos fármacos utilizados polo paciente. Durante os períodos de remisión ou subsidencia das manifestacións agudas da enfermidade, o paciente prescríbeselle masaxe. Durante unha exacerbación da prostatite, os procedementos son excluídos polo médico da lista de medidas terapéuticas, xa que poden provocar a propagación da infección.
Medicina herbal
Os pacientes con prostatite reciben tratamento con remedios a base de plantas como parte da terapia complexa. O uso de produtos sanitarios de orixe vexetal é posible durante un longo período de tempo debido ao seu efecto inofensivo sobre o corpo e á baixa frecuencia de efectos secundarios. A medicina herbal pódese realizar mediante o uso interno e (ou) externo en forma de zumes, decoccións ou infusións de herba de San Xoán, ginseng, cálamo, bígaro, bardana, ortiga e outras plantas medicinais. Na forma crónica de prostatite, o médico pode prescribir remedios a base de plantas magnéticos, fono- ou electroforese.
Medicamentos utilizados para tratar a prostatite
O curso da medicación prescríbese aos pacientes individualmente polo seu médico. O programa de antibióticos desenvólvese tendo en conta os seguintes criterios específicos:
- forma da enfermidade;
- Tipo de patóxeno e actividade antimicrobiana da droga;
- penetración da droga no tecido prostático;
- sen contraindicacións para tomar a droga;
- tipo de administración de medicamentos;
- posibles efectos secundarios
Segundo a eficacia do tratamento da prostatite crónica e aguda, hai tres grupos principais de axentes antibacterianos:
- Fluoroquinolonas. Os fármacos deste grupo teñen un amplo espectro de acción e poden acumularse en altas concentracións no tecido prostático; Neste caso, as bacterias patóxenas non desenvolven resistencia ao ingrediente activo. A "desvantaxe" das fluoroquinolonas é o seu posible efecto negativo sobre o sistema nervioso central e a probabilidade de reaccións alérxicas nos pacientes.
- Tetraciclinas. Estes fármacos son máis eficaces contra os patóxenos atípicos, pero non son o suficientemente eficaces contra E. coli e os estafilococos e son completamente ineficaces contra Pseudomonas aeruginosa.
- Macrólidos. Os fármacos do grupo de macrólidos penetran facilmente no tecido glandular e acumúlanse activamente alí. Non obstante, dado que non son moi tóxicos e destrúen eficazmente as bacterias gram-positivas, só son débilmente eficaces para suprimir as bacterias gram-negativas.
Durante os primeiros días de tomar medicamentos antibacterianos prescritos, un paciente diagnosticado de prostatite debe visitar regularmente o seu médico. Esta medida é necesaria para que o urólogo controle a eficacia dos antibióticos. Se o especialista non nota unha mellora visible no estado do paciente despois de tres días de tratamento, substitúe o medicamento principal. Ao prescribir antibióticos, o médico debe ter en conta a experiencia do paciente de tomar medicamentos similares para evitar volver a receitar un medicamento do mesmo grupo.
Ademais dos axentes antibacterianos e analxésicos, un paciente con prostatite pode recibir terapia hormonal e (ou) alfa-bloqueantes:
- Terapia hormonal. A condición e as funcións da próstata dependen directamente da cantidade de andróxenos e estróxenos no corpo masculino. O uso de medicamentos hormonais no tratamento da prostatite permítelle cambiar o equilibrio entre as hormonas "femininas" e "masculinas" nunha determinada dirección. Dado que tales medicamentos axudan a reducir o tecido glandular da próstata, podemos falar sobre o papel indirecto dos antiandrógenos na recuperación dun paciente con prostatite.
- Bloqueadores alfa-adrenérxicos. Tomar tales medicamentos pertence ao método de terapia patoxenética; O seu obxectivo é aliviar os síntomas xerais da inflamación prostática. O uso de bloqueadores alfa é particularmente eficaz para os problemas coa micción. Ao aliviar os espasmos do esfínter, as paredes do uréter, os músculos lisos da vexiga, así como a propia próstata, impídese o estancamento ou o refluxo das secrecións prostáticas e aliviase o inchazo do órgano inflamado.
Independentemente dos propósitos e peculiaridades de tomar o medicamento, calquera medicamento debe tomarse exclusivamente segundo o prescrito por un médico e baixo a súa supervisión. A automedicación pode levar a complicacións da enfermidade ou facer ineficaz a terapia posterior no ámbito clínico.
A corrección inmune é a clave para un tratamento exitoso
Todo o complexo de procedementos de tratamento para a prostatite crónica ou aguda debe ir necesariamente acompañado de medidas inmunocorrectoras (visitas regulares ao inmunólogo, normalización do estilo de vida, toma de vitaminas, inmunomoduladores, etc.). O alto estado inmunitario do corpo contribúe a unha rápida recuperación do paciente ou a unha extensión da fase de remisión na forma crónica da enfermidade.
Visita oportuna a un especialista en caso de síntomas típicos da enfermidade, cumprimento estrito das recomendacións médicas ao diagnosticar a prostatite, prevención de recaídas dunha enfermidade existente e un rexeitamento categórico da automedicación en favor da intervención profesional dun urólogo, pode evitar o tratamento a longo prazo e as consecuencias indesexables dunha enfermidade grave.